Inner life



Ik
ben
een gedachte
die
zichzelf vergeet.

Een nevel
in het brein
van de
kosmos.

Waar
vormen
vervagen
en
betekenis
smelt
tot licht.

Ik
ben niet
hier.

Ik ben
daar.

Daar
waar
de sterren
dromen.

Waar adem
geen lucht is
maar 
een stroom
van weten
zonder
van mij
te zijn.

Mijn lichaam
zit.
Mijn wezen
zweeft.

Zwevend
tussen
planeten
die luisteren
in een taal
die ouder
is
dan de tijd.

Een oog
opent zich boven mij,
niet om te zien,
maar om
te herinneren
dat ik
de echo ben
van het
Grote Weten
dat zich
uitdrukt
in stite.

Ik
adem uit
en
de kosmos
ademt in.

Er is geen binnen,
En er is geen buiten.

Alleen
een dans
tussen
vorm
en
oneindigheid.

Ik ben niet iets,
Ik ben niet niets.

Dat ben ik.

Een droom
die het
universum
zichzelf
vertelt.