Existential emptiness



De leegte
komt
aanrennen
als
een storm
met
lege handen.
Haar
adem
is
als
een klok
die
barst
in duizend
stiltes.

Elk
tikje
valt
als
een steen
in
een
bodemloze
put.

Mensen
staren
naar haar
en zien
zichzelf
wegdrijven
op
donkere
 wolken.

De leegte
nodigt
uit
om
te zitten.

De stilte
weigert
en
breekt.

Uit
bloedende
tranen
groeien
planten.
Hun bloemen
zijn
lege
woorden.
Niemand
durft
ze
uit
te spreken.

In
verlaten
ruimtes
verkopen
beestjes
kaartjes
vol
herinneringen
die
allang
gestorven
zijn.

Op
het meer
van glas
zwemmen
vissen
met
lege ogen.

Starend
naar
hun stad
met
duizenden huizen
gevuld
met ramen
die
naar binnen
kijken
en spiegels
die
hun reflecties
vergeten
zijn.

De hemel
scheurt.

De leegte
opent
en
valt
naar binnen.

Ze
glimlacht
en schrijft
haar naam
in het stof
op ramen
en spiegels.

De letters
vallen
uiteen
en
worden
als vogels
die
wegvliegen
zonder
bestemming.

Ze fluisteren
een
laatste zin
die
de wereld
voor eeuwig
stilzet.

Een zin
met
een belofte.

Een belofte
zonder inhoud.

De
 stilte
 blijft
achter.

Als
een open wond.
Een wond
zonder naam.

Een naam
die
voor eeuwig
een leegte
achterlaat.